عرضه مىشود ، شكفته مىشوند و مىبالند . « 1 » اين همان نيروى جادويى است كه پايه‌گذار خود دوستى و عزت‌نفس است . همين كه كودكى ياد گرفت خود را دوست بدارد ، مىتواند به طور عميق دغدغه ديگران را نيز داشته باشد . به اين ترتيب ، عشق و علاقه والدينى نه تنها قوياً به توسعه يافتگى يك انسان به تمام معنا كمك مىكند ، بلكه جامعه بزرگ‌تر را نيز تغذيه و حفظ مىكند . ارتباط آن ، به قدر كافى مستقيم است ؛ يعنى دغدغه داشتن نسبت به سعادت و رفاه ديگران اساس عاطفه ، وجدان و شهروندى است . هنگامى كه يك كودك از محبت والدين محروم باشد ، همانند آزمايش هارلو ، در وضعيتى كودكانه رشد مىيابد و هرگز خوددوستى و ديگردوستى در وجود او توسعه پيدا نمىكند . اين دستوركارى است براى خشونت ، عليه خود و ديگران ، زيرا خشم و خشونت در صورتى كه به واسطه تعهد نسبت به كسى يا چيزى ، مهار نشود ، همچنان خام و لگام گسيخته باقى مىماند . اين دستوركارى است براى فروپاشى مدنى . دنيايى وارونه در آمريكاى امروز ، ميليون‌ها كودك از هر نژاد ، جنسيت و طبقه‌اى در وضعيت دهشتناكى به‌سر مىبرند . به اين واقعيت‌ها توجه كنيد : از سال 1983 ، نرخ خودكشى كودكانِ چهارده تا هفده ساله ، 172

--> ( 1 ) - Urie Bronfenbrenner , " Discovering What Families Do " , in Rebuilding the Nest : A New Commitment to the American Family ( Milwaukee , Wis . : Family Service America 1990 ) , p . 31 .